Եկեք ձեզ տանեմ անցյալ դարի յոթանասուն-ութսունականների արևոտ օրեր, որտեղ ես դեռ մանուկ ու պատանի, շատ բան եմ տեսել ասիականության թողտվության ու «կոմունիստական» կոչվող խորհրդային իրականության պայմաններում ապրող մեր Հայրենիքի հյուսիս-արևելյան Տավշո աշխարհում...
Արդեն երկրորդ օրն է՝ մտորում եմ Հիպոկրատի երդման, այն տվողների, հիվանդների և մեզ պատած բազում ու բազմազան «մոռացված ցավերի» մասին, որոնք հաճախ վերածվում են իսկական ողբերգության...
Եթե Աստված տա, ու մի տասը տարի էլ ապրեմ, ապա Հայաստանի պառլամենտում կտեսնեմ ոչ միայն հայրերի ու որդիների բանավեճերն ու, մեկը մյուսին, մեղադրականները, այլև, նրանց միացած երրորդ սերնդի` նրանց որդի-թոռների կռիվը...
Այն ամենն, ինչ տեղի ունեցավ և տակավին շարունակում է իր հաղթարշավը մեր իրականության մեջ. աներևակայելի է: Կործանարար, այսպես կոչված, երկրաշարժի հետևանքով առաջացած Աղետի գոտին քառորդդարյա վիթխարի ժամանակահատվածում մենք ոչ միայն չհաղթահարեցինք, այլև համատարած աղետի գոտու վերածեցինք մեր երկիրը...
Նայում ես Ազգային ժողովի այսօրվա դահլիճի այդ անդեմ ու ոչինչ չարտահայտող դեմքերին ու ակամայից հարց ես տալիս՝ որտե՞ղ ենք սխալվել։ Հայացքների մեջ՝ անսահման դատարկություն, դեմքերին՝ անտարբերություն ու ոչ մի մտավոր ճիգ...
Տարեթիվը՝ 2045 թ․ (թեև դահլիճում բոլորը վստահ էին, որ 2026-ն է)։
Ազգային Ժողովի նորընտիր կազմն ուներ կատարյալ երկրաչափական ու աշխարհաքաղաքական հավասարակշռություն...
Ամերիկյան մամուլը նոր վարկածներ է հրապարակում ԿՀՎ տնօրեն Ռեդքլիֆի և Վատիկանի միջազգային հարցերով քարտուղար Փոլ Ռիչարդ Գալագերի՝ Մոսկվա կատարած անսպասելի այցի վերաբերյալ։ Երկու օր առաջ «Նյու Յորք Թայմս»-ը հոդված էր հրապարակել, որտեղ պնդվում էր, որ Ռեդքլիֆը և Գալագերը մեկնել էին Մոսկվա՝ համոզելու Ռուսաստանին զինադադար կնքել...